Dalayegon Ka, O Ginoo akong Diyos! Sa matag panahon nga ako mosugod paghisgot Kanimo, babagan ako sa kahataas sa Imong espirituhanong kahimtang ug sa mabuntogong kusog sa Imong gahum. Tungod kay kon ako modalayeg Kanimo sa gidugayon sa Imong kamandoan ug sa gidugayon sa Imong kaharian, masuta nako nga ang akong pagdalayeg Kanimo angayan lamang kanilang susama kanako, nga mismo Imong mga linalang, ug gilalang pinaagi sa gahum sa Imong pagmando ug giumol pinaagi sa kusog sa Imong kabubut-on. Ug sa bisan unsang panahon nga ang akong pluma mohubit ug himaya sa bisan usa sa Imong mga ngalan, mahunahuna nako nga akong mabati ang tingog sa iyang pagbakho tungod sa kahalayo niya Kanimo, ug makakita ako sa iyang paghilak tungod sa pagkabulag niini sa Imong Kaugalingon. Saksihan ko nga ang tanang butang gawas Kanimo Imong linalang ug gihuptan diha sa Imong kamot. Ang Imong pagdawat ug uhat o pagdalayeg gikan sa Imong mga linalang maoy kamatuoran sa katalagsaon sa Imong kalooy ug buhong nga mga panabang, ug usa ka pagpadayag sa Imong kamahatagon ug pagbantay.

Gipangamuyo ko Kanimo, O Ginoo ko, pinaagi sa Imong Labing Halangdong Ngalan diin Imong gipinig ang kahayag gikan sa kalayo, ug ang kamatuoran gikan sa bakak, sa paghatag kanako ug sa akong mga gihigugma, nga akong kauban sa kaayohan niining kalibutan ug ang sa sunod. Buboi kami karon sa mga talagsaon Mong gasa nga nalilong sa mga mata sa katawhan. Ikaw, sa pagkamatuod, Mao ang Mag-uumol sa tanang linalang. Walay laing Diyos gawas Kanimo ang Labing Gamhanan, ang Labawng Mahimayaon, ang Labing Dungganan.

- Bahá'u'lláh