Dalayegon Ka, O Ginoo akong Diyos! Nangaliyupo ako Kanimo, pinaagi sa Imong Ngalan nga walay bisan usang sarang nga nakaila, ug kansang kamahinungdanon walay kalag nga nakatugkad; gipangamuyo ko Kanimo, pinaagi Kaniya nga Mao ang Tuboran sa Imong Pagpadayag ug ang Banagbanag sa Imong mga timailhan, sa paghimo sa akong kasingkasing nga usa ka tipiganan sa Imong gugma ug sa paghinumdum Kanimo. Idugtung kini, gilayon, ngadto sa Imong labing dakong Lawod, nga gikan niini moagos ang mga buhing tubig sa Imong kaalam ug ang mga tin-aw nga sapa sa Imong pagdalayeg ug paghimaya.

Ang mga kamot ug tiil sa akong lawas nagsaksi sa Imong kausahan ug ang buhok sa akong ulo nagmatuod sa gahum sa Imong kamandoan ug kusog. Nagbarug ako sa pultahan sa Imong kalooy nga bug-os nahikalimot ug hingpit nga bulag sa kaugalingon, ug migunit sa sidsid sa Imong paghatag, ug mipunting sa akong mga mata sa kapunawpunawan sa Imong mga gasa.

Itagana alang kanako, O Diyos ko, kadtong angayan sa pagkatalagsaon sa Imong kahalangdon, ug bulugi ako, pinaagi sa Imong makapalig-ong grasya sa pagtudlo sa Imong Kawsa nga ang patay mabanhaw gikan sa ilang mga lubnganan ug magdali pagpadulong Kanimo, bug-os nga nagsalig Kanimo, ug mipatumong sa ilang panan-aw diha sa banagbanag sa Imong Kawsa, ug sa subanganan sa Imong Pagpadayag.

Ikaw, sa pagkamatuod, Mao ang Labing Makagagahum, ang Labing Hataas, ang Labawng Nasayod, ang Labing Maalam.

- Bahá'u'lláh