Hann er Guð, sá sem heyrir bænir og svarar þeim.

Við dýrð Þína, ó ástvinur, Þú sem gefur heim­in­um ljós. Eldur aðskilnaðar hefur eytt mér og afglöp mín tæra hjarta mitt. Ég bið Þig við Þitt mesta nafn, ó Þú þrá heimsins og ástvinur mann­kynsins, að gefa að andvari innblásturs megi styrkja sál mína, undur­samleg rödd Þín ná eyrum mínum, augu mín líta tákn Þín og ljós eins og það opin­berast í birtingum nafna Þinna og eiginda, ó Þú sem hefur í hendi Þinni allt sem er.

Þú sérð, ó Drottinn Guð minn, tár þeirra sem Þér eru kærir og sem falla vegna aðskilnaðar við Þig og ótta þeirra sem eru helgaðir Þér vegna fjarlægðar frá heilögum forgarði Þínum. Við mátt Þinn, sem hreyfir allt sem er, sýnilegt og ósýnilegt. Það sæmir ástvinum Þínum að gráta blóðugum tárum yfir hlut­skipti hinna trúföstu í höndum illvirkja og kúgara jarðar­innar. Þú sérð, ó Guð minn, hvernig hinir óguðlegu hafa umkringt borgir Þínar og ríki! Ég bið Þig við sendiboða Þína og Þína útvöldu og þann sem hóf gunnfána himn­eskrar einingar Þinnar á loft meðal þjóna Þinna, að skýla þeim af veglyndi Þínu. Þú ert sann­lega hinn náðugi, sá sem allt gefur.

Og enn bið ég Þig við ljúfar regnskúrir náðar Þinnar og öldurnar á hafi hylli Þinnar að ákvarða Þínum heilögu það sem færir augum þeirra fró og hjörtum þeirra hugsvölun. Drottinn! Þú sérð þann sem krýpur fullan löngunar til að rísa upp til að þjóna Þér, hinn dauða hrópa á eilíft líf frá úthafi hylli Þinnar og þrá að svífa til himins auðæfa Þinna, hinn ókunna sárþarfn­ast heimkynna dýrðar undir tjaldhimni náðar Þinnar, leitandann hraða för sinni vegna náðar Þinnar til hliðs örlætis Þíns, hinn synduga leita til úthafs fyrir­gefningar og afláts.

Við yfirráð Þín, ó Þú sem ert vegsamaður í hjörtum manna! Ég hef leitað til Þín, yfirgefið minn eigin vilja og löngun svo að Þinn heilagi vilji og velþóknun megi ríkja í mér og leiða mig í sam­ræmi við það sem penni eilífrar ákvörðunar Þinn­ar hefur fyrirhugað mér. Þessi þjónn, ó Drottinn, er hjálpar­vana en snýr sér til himinhnattar valds Þíns, niður­lægður en hraðar sér til dagsbrúnar dýrðar Þinnar, þurfandi en þráir úthaf náðar Þinnar. Ég bið Þig við hylli Þína og örlæti að varpa honum ekki frá Þér.

Þú ert vissulega hinn almáttugi, fyrirgefandinn, hinn vorkunnláti.

- Bahá'u'lláh