Í nafni Guðs, hins aldna, hins æðsta.

Sannlega brenna hjörtu hinna hreinlunduðu í eldi aðskilnaðar: Hvar er glampinn af ljósi ásýndar Þinnar, ó ástvinur veraldanna?

Þeir sem eru nálægir Þér eru yfirgefnir í myrkri auðnarinnar: Hvar bjarmar af morgni endur­fund­anna við Þig, ó þrá veraldanna?

Líkamar Þinna útvöldu liggja skjálfandi á fjörr­um söndum: Hvar er haf návistar Þinnar, ó Þú sem heillar veraldirnar?

Löngunarfullar hendur teygja sig til himins mis­kunnar Þinnar og örlætis: Hvar er regn gjafa Þinna, ó Þú sem bænheyrir veraldirnar?

Hinir trúlausu rísa í harðýðgi á alla veg: Hvar er knýjandi afl yfirbjóðandi penna Þíns, ó sigurvegari veraldanna?

Hundgáin glymur allt í kring: Hvar er ljónið í skógi máttar Þíns, ó Þú sem hirtir veraldirnar?

Kuldinn hefur læst sig um mannkynið: Hvar er hiti ástar Þinnar, ó bál veraldanna?

Ógæfan er í algleymingi: Hvar eru tákn fulltingis Þíns, ó lausn veraldanna?

Myrkrið hefur umlukið flestar þjóðir: Hvar er bjarminn af dýrð Þinni, ó ljómi veraldanna?

Hálsar mannanna eru framteygðir í meinsemi: Hvar eru sverð hefndar Þinnar, ó eyðandi verald­anna?

Lægingin hefur náð sínum neðstu mörkum: Hvar eru jartein dýrðar Þinnar, ó dýrð veraldanna?

Sorgir hrjá opinberanda nafns Þíns, hins al-miskunnsama: Hvar er fögnuður dagseldingar opin­­berunar Þinnar, ó unaður veraldanna?

Angist hefur gripið allar þjóðir jarðarinnar: Hvar eru teikn gleði Þinnar, ó fögnuður veraldanna?

Þú lítur dagsbrún tákna Þinna hjúpaða illum getsökum: Hvar eru fingur máttar Þíns, ó vald veraldanna?

Sár þorsti sækir alla menn: Hvar er elfur örlætis Þíns, ó miskunn veraldanna?

Ágirndin hefur fjötrað allt mannkynið: Hvar eru holdtekjur andlegrar lausnar, ó Drottinn verald­anna?

Þú lítur þennan rangtleikna einmana í útlegð: Hvar eru hersveitirnar frá himni skipunar Þinnar, ó höfðingi veraldanna?

Ég er yfirgefinn í ókunnu landi: Hvar eru tákn trúfesti Þinnar, ó trúnaður veraldanna?

Kvöl dauðans heldur í greip sinni öllum mönn­um: Hvar er ólgandi haf Þíns eilífa lífs, ó líf veraldanna?

Launskrafi Satans hefur verið andað í eyra sér­hverrar skepnu: Hvar er vígahnöttur elds Þíns, ó ljós veraldanna?

Ölvun ástríðunnar hefur afmyndað flesta menn: Hvar eru dagsbrúnir hreinleika Þíns, ó þrá verald­anna?

Þú lítur þennan rangtleikna hjúpaðan áþján með­al Sýrlendinga: Hvar er ljómi dagseldingar Þinnar, ó ljós veraldanna?

Þú sérð mér varnað máls: Hvaðan munu þá berast söngvar Þínir, ó næturgali veraldanna?

Flestir menn eru huldir blæjum hégóma og fá­nýtra ímyndana. Hvar eru málsvarar vissu Þinnar, ó fullvissa veraldanna?

Bahá er að drukknun kominn í hafi þreng­inganna: Hvar er lausnarörk Þín, ó lausnari verald­anna?

Þú sérð dagselding orða Þinna í svartnætti sköp­unarinnar: Hvar er sólin á himni náðar Þinnar, ó Þú sem upplýsir veraldirnar?

Lampar sannleika og hreinleika, heiðurs og holl­ustu, hafa verið slökktir: Hvar eru jartein hefnandi reiði Þinnar, ó Þú sem hrærir veraldirnar?

Sérð Þú nokkurn sem lagt hefur sjálfi Þínu lið eða hugleiðir hlutskipti hans á vegi ástar Þinnar? Nú stöðvast penni minn, ó ástvinur veraldanna.

Greinar hins himneska lótusviðar liggja brotnar fyrir forlagabyljum: Hvar eru fánar fulltingis Þíns, ó kappi veraldanna?

Þessi ásjóna er hulin dusti illmælginnar: Hvar er andblær meðaumkvunar Þinnar, ó miskunn verald­anna?

Hinir svikulu hafa saurgað kyrtil helgunarinnar: Hvar er skrúði heilagleika Þíns, ó Þú sem skrýðir veraldirnar?

Miskunnsemdanna haf hefur hljóðnað sakir þess sem hendur mannanna hafa gert: Hvar eru öldur örlætis Þíns, ó þrá veraldanna?

Kúgun óvina Þinna hefur læst dyrunum að hinni guðdómlegu návist: Hvar er lykill gjafa Þinna, ó Þú sem opnar veraldirnar?

Laufin hafa sölnað fyrir eitruðum gjósti undir­róðurs: Hvar er úrhellið úr skýjum gjafmildi Þinnar, ó gjafari veraldanna?

Alheimurinn hefur myrkvast af dusti syndar­innar: Hvar er andvari fyrirgefningar Þinnar, ó fyrir­gefandi veraldanna?

Þessi æskumaður er einmana í auðnarlandi: Hvar er regn himneskrar náðar Þinnar, ó veitandi verald­anna?

Ó æðsti penni, frá ríkinu eilífa höfum Vér heyrt ljúfast ákall þitt: Ljá eyra því sem tunga tignarinnar mælir, ó rangtleikni veraldanna!

Ef eigi væri kuldinn hvernig fengi hiti orða þinna sigrað, ó skýrandi veraldanna?

Ef eigi væri ógæfan, hvernig gæti sól þrautseigju þinnar skinið, ó ljós veraldanna?

Kveina eigi vegna hinna syndugu, þú varst skap­aður til að þola og standast, ó þolgæði veraldanna.

Hve ljúf var dögun þín á sjónarrönd sáttmálans mitt á meðal undirróðursmannanna og þrá þín eftir Guði, ó ást veraldanna.

Vegna þín var merki sjálfstæðisins reist á hæstu tindum og haf örlætisins brimaði, ó sæla verald­anna.

Sakir einsemdar þinnar skein sól einleikans og sakir útlegðar þinnar skrýddist land einingarinnar. Ver þolinmóður, ó þú útlagi í veröldunum.

Vér höfum gert læginguna að dýrðarklæðum og þján­inguna að skarti musteris þíns, ó stolt verald­anna.

Þú lítur hjörtun full af hatri og þitt er að umbera, ó þú, sem hylur syndir veraldanna.

Þegar sverðin glampa, gakk áfram! Þegar spjótin fljúga, sæk fram! Ó þú fórn veraldanna.

Kveinar þú, eða á Ég að kveina? Fremur skyldi Ég gráta fæð kappa þinna, ó þú sem veraldirnar kveina yfir.

Vissulega hef ég heyrt kall Þitt, ó aldýrlegi ást­vinur, og nú brennur ásjóna Bahá af hita þján­inganna og eldi skínandi orðs Þíns og hann hefur risið upp í trúfesti á fórnarstaðnum og leitar vel­þóknunar Þinnar, ó yfirbjóðandi veraldanna.

Ó Alí-Akbar, þakka Þú Drottni Þínum fyrir þessa töflu, sem ber þér ilm auðmýktar Minnar, og vit hvað fallið hefur Oss í skaut á vegi Guðs, hins dásamaða allra veraldanna.

Ef allir þjónarnir lesa og hugleiða þetta, verður glæddur eldur í æðum þeirra, sem tendra mun bál í veröldunum.

- Bahá'u'lláh