O Panie, Boże mój i Przystani moja w niebezpieczeństwie! Moja Tarczo i Schronienie moje w nieszczęściu! Moja Ostojo i Ucieczko w potrzebie i Towarzyszu w mej samotności! Mój Pocieszycielu w chwilach niepokoju i serdeczny Przyjacielu w mym osamotnieniu! Wybawicielu od przypływów mego smutku i Przebaczający moje grzechy!

Do Ciebie bez reszty się zwracam, gorąco błagając Cię całym sercem, umysłem i słowem, abyś uchronił mnie od wszystkiego, co sprzeciwia się Twej woli w tym cyklu Twojej Boskiej jedności, i oczyścił mnie z wszelkiej nieprawości, która powstrzyma mnie od schronienia się w cieniu Drzewa Twojej łaski w czystości i nieskazitelności.

Miej litość, o Panie, nad słabym, uzdrów chorego i ugaś palące pragnienie.

Rozraduj serce, w którym tli się ogień Twej miłości i rozżarz je płomieniem Twojej niebiańskiej miłości i ducha.

Przystrój tabernakulum Boskiej jedności szatą świętości i uwieńcz moją głowę koroną Twojej łaski.

Oświeć oblicze moje blaskiem słońca Twojej szczodrości i pomóż mi łaskawie pełnić służbę u Twego świętego progu.

Niechaj moje serce przepełni się miłością do Twych stworzeń. Dozwól, abym stał się znakiem Twojego miłosierdzia, dowodem Twojej łaski, siewcą zgody pośród Twoich umiłowanych, oddanym Tobie i czczącym Twoją pamięć, niepomnym siebie, lecz zawsze pomnym tego, co należne jest Tobie.

O Boże, mój Boże! Nie wzbraniaj mi łagodnych powiewów Twego przebaczenia i łaski ani nie pozbawiaj mnie krynicy Twej pomocy i dobroci.

Dozwól mi spocząć w cieniu Twoich opiekuńczych skrzydeł i skieruj na mnie swe wszystko ochraniające spojrzenie.

Rozwiąż mój język, by głosił chwałę Twego imienia pośród Twojego ludu, aby mój głos rozbrzmiewał pośród wielkich zgromadzeń, a z mych ust płynęły potoki sławiące Ciebie.

Tyś wszakże jest Łaskawym, Wysławianym, Potężnym, Wszechmogącym.

- `Abdu'l-Bahá