The Universal House of Justice

Ridván 2026

To the Bahá’ís of the World

Dearly loved Friends,

Dziś rozpoczyna się druga, większa faza Planu Dziewięcioletniego. Widzimy, jak cała globalna wspólnota bahaicka jednocześnie czyni postępy, słusznie pewna obranej przez siebie drogi. Jej zrozumienie i przekonanie są wyraźne. Niezrażona narastającym zamętem na świecie, skupiona jest na swojej świętej misji. Szczególnie cieszy nas, gdy nowo potwierdzeni wyznawcy z zapałem zajmują swoje miejsce na polu służby i działania obok tych, którzy od dawna utwierdzeni są w Wierze. Rejony trzeciego kamienia milowego okazują się żyznym gruntem, z którego można czerpać bogate doświadczenia i je rozpowszechniać. Uradowało nas również to, że przyjaciele na całym świecie podjęli się refleksji nad przesłaniem, które skierowaliśmy do Doradców zgromadzonych tutaj w grudniu, i czerpią z jego treści podczas planowania i działania.

Ten celowy duch był szczególnie widoczny na spotkaniach instytucjonalnych zwoływanych na całym świecie. Raz po raz relacje z tych zgromadzeń opisywały to samo zjawisko: głęboką, wnikliwą rozmowę opartą na bezpośrednim doświadczeniu budowania tętniących życiem wspólnot, a nie na założeniach czy teorii. Tę rozmowę wszędzie ożywia ciągły proces uczenia się. Przepełniona jest głębszym uznaniem znaczenia wysiłków wspólnoty bahaickiej oraz ich implikacji dla stroskanego świata rozpaczliwie potrzebującego kierunku. Powszechne jest poczucie odpowiedzialności i determinacji oraz wyostrzona świadomość skali stojącego przed nami zadania. Często rozmowa ta otwiera dodatkową, uzupełniającą perspektywę, w której wysiłki wspólnot i jednostek postrzegane są nie tylko jako realizacja programów i projektów, lecz jako kultywowanie sposobu życia wzorowanego na Boskich naukach – kształtowanie działań, interakcji i aspiracji.

Ta sama szczera rozmowa, odzwierciedlająca zaangażowanie w uczenie się, toczy się w całej wspólnocie – od poziomu narodowego i regionalnego aż po wioskę i sąsiedztwo – w różnorodnych okolicznościach, w tym na spotkaniach organizowanych przez instytucje, jak również w innych wyłaniających się przestrzeniach. Z pewnością będzie ona również charakterystyczną cechą zjazdów narodowych. Cieszy nas nadchodzące wzmocnienie

i poszerzanie wzorców indywidualnego i zbiorowego działania w toku tej rozmowy. Jak zawsze, jest to rozmowa, która powinna rozszerzać się na coraz szersze kręgi przyjaciół, sąsiadów i innych podobnie myślących dusz, które utożsamiają się z wysiłkami na rzecz osiągnięcia duchowego i materialnego postępu opartego na jedności ludzkości. Przestrzenie tworzone w celu poszerzania tej rozmowy – czy to spontaniczne, czy planowane z dużym wyprzedzeniem – są oznaką coraz głębszego zaangażowania w społeczeństwo i mamy nadzieję, że będą stawać się coraz powszechniejsze.

Wiele osób w szerszym społeczeństwie, które stykają się z oddolną działalnością bahaitów, jest pod wrażeniem jej charakterystycznych cech: wynika ona ze szczerej troski o dobro wszystkich, jest ukierunkowana na jedność i służbę, kieruje się jasnymi zasadami, lecz nie zakłada, że posiada natychmiastową odpowiedź na każdy problem. W duchu wspólnego wysiłku bahaici dążą do współpracy z innymi i wspólnego uczenia się, a w relacjach, jakie nawiązują z osobami zajmującymi stanowiska władzy i odpowiedzialności w społeczeństwie, są szczerzy i wnikliwi. Dążą do zmiany społecznej bez ambicji politycznych czy własnego interesu i zdają sobie sprawę, że wraz ze wzrostem znaczenia Wiary ważne staje się zapewnienie, aby jej prawdziwy charakter i cele były dobrze rozumiane. W wielu miejscach coraz głębsze interakcje społeczności z otoczeniem oznaczają nieuchronnie, że pojawiają się nowe sytuacje, w których trzeba się odnaleźć, i nowe pytania wymagające odpowiedzi, a to zmusza wspólnotę do dalszego rozwijania własnych zdolności.

Jak wyjaśniliśmy w naszym przesłaniu skierowanym do uczestników ostatniej konferencji Doradców, znaczącym zjawiskiem ostatnich czterech lat jest wyłonienie się wyraźniejszego protagonisty Planu – wspólnoty, która organizuje się w celu zaspokajania konkretnych potrzeb i rozwijania określonych obszarów działalności, zapewniania wzajemnego wsparcia poprzez różne formy współpracy oraz uczenia się większej skuteczności w ewoluujących ramach działania. Uderzającym tego przykładem są grupy młodzieży, współpracujące w danej miejscowości i zachęcające swoich rówieśników do udziału. Oczywiście ich wysiłki czerpią z pełnego miłości wsparcia i wskazówek ze strony instytucji, ale młodzież wykazała się również zdolnością do podejmowania inicjatyw i identyfikowania owocnych dróg służby. Zbyt często tłem dla ich działania są konflikty i niepokoje, nierówności ekonomiczne oraz głębokie podziały społeczne. Rozumiemy wyzwania, przed którymi stoi młodzież w takich warunkach, i wyrażamy uznanie dla niej za opieranie się pokusie krytyki i potępienia, a zamiast tego znajdowanie konstruktywnych sposobów na omijanie tych poważnych przeszkód i dążenie do ich ostatecznego przezwyciężenia.

Ukochani przyjaciele, bez względu na to, jak burzliwe są czasy, wzywamy Was, byście nie ulegali obawom ani zniechęceniu. ‘Abdu’l-Bahá radzi nam wszystkim, byśmy polegali na łaskach Boga, a zatem byli „zawsze pełni nadziei”, byli „niezachwiani” w naszej nadziei i stali się „źródłem nadziei dla rozpaczającej duszy”. Kiedy horyzonty świata ciemnieją, nadzieja staje się rzadkim i cennym zasobem – ale takim, którym wspólnota Największego Imienia została obficie obdarowana dzięki swojemu przekonaniu o przyszłości ludzkości oraz dzięki temu, czego nauczyła się z własnego doświadczenia. Rzesze ludzi tęsknią za nadzieją, którą możecie wnieść do ich serc.

Jako znakomity przykład wspólnoty, która od dawna podtrzymuje płomień nadziei, spoglądamy na pokrzywdzonych, a jednak niezmiennie cierpliwych, niezachwianych i niezłomnych wyznawców Bahá’u’lláha w Kolebce Jego Wiary. Zobaczcie, jakże zdyscyplinowani pozostali, jak oddani zasadom przez dziesięciolecia nieustannego ucisku – i jak bardzo są zdecydowani uczyć się z postępów poczynionych przez współwyznawców w innych krajach, jak zdeterminowani, by służyć i pocieszać swoich współobywateli we własnej ojczyźnie. Dla tak wielu swoich rodaków byli i nadal są latarnią nadziei, źródłem współczucia i mądrości oraz zaufanymi towarzyszami na ścieżce służby. W ostatnich tygodniach i miesiącach ci ukochani przyjaciele byli stale obecni w naszych myślach i wielokrotnie byli przedmiotem naszych modlitw, jak i z pewnością Waszych, gdy prosiliśmy Wiecznie Kochającego Pana, aby objął ich swoją czułą opieką.

Wasze wysiłki na rzecz szerzenia Sprawy Boga są nie mniej ważnym przedmiotem naszych modlitw składanych u Świętego Progu – zwłaszcza teraz, na początku nowego etapu Planu Dziewięcioletniego. Za każdym razem, gdy udajemy się do Świętych Sanktuariów, błagamy o Boską pomoc i wsparcie dla Waszych wysiłków oraz prosimy dla Was o niezłomność i siłę w pracy. Obyście byli szybcy w działaniu i chętni do nauki i oby wszystkie błogosławieństwa królestwa niebieskiego były Waszym udziałem.

- The Universal House of Justice